Είναι η απεργία των εκπαιδευτικών ορθή κίνηση;
Ποιος αφοδεύτηκε (και με το συμπάθιο). Όχι ότι δεν είναι σημαντικό θέμα με πολλές παράπλευρες απώλειες, π.χ. που παρατάμε τα παιδιά μας για αυτές τις τρεις ώρες που θα διαρκέσει/διαρκούσε η απεργία;
Αλλά από την άλλη θα μου πεις πως έτσι γίνονται οι “επαναστάσεις”: με θυσίες.
–Γιαγιά, κάνε τη…θυσία και κράτα το παιδί. Πρέπει να πάω για δουλειά.
Δεν υπάρχει γιαγιά και παππούς; Λυπάμαι, την πάτησες. Πάρ’ το μαζί σου στην οικοδομή ή το γραφείο.
Άλλο θέμα όμως αυτό και λιγότερο σημαντικό. Όπως ουσιαστικά “κατάντησε” δευτερεύον θέμα και η ίδια η απεργία των εκπαιδευτικών για αύριο (19/11) στη σκιά της δήλωσης του προέδρου της ΟΕΛΜΕΚ, Δημήτρη Ταλιαδώρου.
Ούτε καν εκείνο το θέμα που πυροδότησε την όλη συζήτηση, αν δηλαδή το σύστημα αξιολόγησης χρήζει αλλαγής ή μετατροπής, δεν μας νοιάζει. Βασικά μας νοιάζει, αλλά στη ζυγαριά, στην οποία από την άλλη μεριά βαραίνει η δήλωση του κου Ταλιαδώρου, το σύστημα αξιολόγησης ωχριά.
Το θέμα μας λοιπόν είναι αυτό το:
“Δηλαδή κάποιοι θέλουν να βγουν και να πουν ότι βρέθηκε μια γυναίκα να αλλάξει τη νομοθεσία μετά από 50 χρόνια;”
Ακόμα και η διατύπωση – να μου επιτρέψεις – είναι φτωχή γλωσσολογικά εκτός από απαράδεκτη εννοιολογικά.
Αυτό το “θέλουν κάποιοι να βγουν και να μας πουν”, από στόμα εκπαιδευτικού, υπολείπεται γλωσσικής ποιότητας, αν μου επιτρέπεις, αλλά μακάρι να ήταν αυτό το όλο πρόβλημα.
Γιατί λοιπόν είναι πιο σημαντική η δήλωση του εκπροσώπου των εκπαιδευτικών από το θέμα της αλλαγής του τρόπου αξιολόγησης;
Διότι ο άνθρωπος που εκπροσωπεί τους ανθρώπους οι οποίοι είναι υπεύθυνοι για την παίδευση των παιδιών μας θα έπρεπε να έχει κάποιες βασικές αρχές και αντιλήψεις, οι οποίες εν έτει 2025, δεν είναι προαιρετικές αλλά προαπαιτούμενες.
Μία απ’ αυτές λοιπόν είναι ο σεβασμός στον άνθρωπο. Και άνθρωπος (στην περίπτωση που μας διαφεύγει) είναι ισότιμα μέλη του είδους και η γυναίκα και ο άντρας. Και εννοείται ότι νιώθω λίγο άβολα που πρέπει να το διευκρινίσω, αλλά μάλλον, όπως φαίνεται, είναι απαραίτητο.
Εμένα, ως γονιό, δεν με απασχολεί και τόσο η πληροφορία και η κατάρτιση. Όχι ότι τα θεωρώ ασήμαντα, αλλά όχι τόσο σημαντικά όσο την παίδευση, την καλλιέργεια ιδεών, τη σωστή κοινωνική τοποθέτηση και την ενσυναίσθηση που οφείλουμε να αναπτύξουμε και να εμφυσήσουμε στα παιδιά μας, όσο μας επιτρέπει ο ρόλος μας.
Αυτό θέλω από τους εκπαιδευτικούς.
Και οι πλείστοι εξ αυτών αυτό κάνουν και μάλιστα με ζήλο και όρεξη (κρίνοντας από τους καθηγητές που διδάσκουν το δικό μου το παιδί). Αλλά όταν αυτούς τους εκπαιδευτικούς τους εκπροσωπεί ένας τύπος ο οποίος θεωρεί ξεκάθαρα τη γυναίκα υποδεέστερη, τη θεωρεί όχι ικανή – ή τουλάχιστον όχι το ίδιο ικανή με έναν άντρα – να κάνει “τη δουλειά”, τότε αυτό αναπόφευκτα επανέρχεται και χρεώνεται ως “ρετσινιά” στους ίδιους τους εκπαιδευτικούς.
Και θα το πω όπως το σκέφτομαι: Δεν έχω απαιτήσεις από τον κύριο Ταλιαδώρο για το παραμικρό. Ακόμα κι αν απολογηθεί (που δεν γνωρίζω μέχρι στιγμής αν το έκανε), ακόμα κι αν “βγει” (όπως λέει και ο ίδιος) και εξυμνήσει με κάποιο φτιαχτό λογίδριο τον ρόλο και τη θέση της γυναίκας, δεν υπάρχει τίποτα που θα με κάνει να θεωρήσω ότι αυτός ο άνθρωπος άλλαξε αντιλήψεις μέσα σε ένα 24ωρο.
Αν το κάνει, για μένα θα είναι ακόμα χειρότερο κι απ’ αυτό που είπε. Διότι αν αυτή είναι η άποψή σου, όσο κατάπτυστη κι αν είναι, τουλάχιστον να έχεις το θάρρος της αντίληψής σου και να την κρατήσεις μέχρι τέλους χωρίς κωλοτούμπες.
Από την άλλη, από εκείνους που έχω απαιτήσεις είναι από τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς να φροντίσουν για την “ιερότητα” του ρόλου τους, τη σημαντικότητα της ταυτότητας της ιδιότητάς τους και την εικόνα τους ως λειτουργών· να μην ανέχονται ούτε ένα λεπτό ακόμα να τους εκπροσωπεί κανένας κύριος που θεωρεί την πλειοψηφία των ανθρώπων που εκπροσωπεί υποδεέστερους ανθρώπους.
