Η άνοια αποτελεί πλέον μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις δημόσιας υγείας παγκοσμίως. Με τη γήρανση του πληθυσμού, τα περιστατικά αυξάνονται ραγδαία, επηρεάζοντας όχι μόνο τους ίδιους τους ασθενείς αλλά και τις οικογένειες και τα συστήματα υγείας.
Σύμφωνα με ειδικούς, ο αριθμός των ατόμων που ζουν με άνοια αναμένεται να αυξηθεί σημαντικά τα επόμενα χρόνια, γεγονός που καθιστά την πρόληψη και την καθυστέρηση της εμφάνισής της κρίσιμης σημασίας. Τα τελευταία χρόνια, η επιστημονική κοινότητα στρέφει όλο και περισσότερο την προσοχή της στον ρόλο του τρόπου ζωής στη μείωση του κινδύνου εμφάνισης άνοιας.
Όπως αναφέρει η Δρ. Trisha Pasricha, αναπληρώτρια καθηγήτρια Ιατρικής στην Ιατρική Σχολή του Harvard και επιστήμονας του Beth Israel Deaconess Medical Center (BIDMC), ο χορός μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο εμφάνισης άνοιας έως και 76%. Η επιστήμονας, μέσα από τη στήλη Ask a Doctor της Washington Post, παραπέμπει σε έρευνες που ξεκίνησαν από τη δεκαετία του 1980, κατά τις οποίες παρακολουθήθηκαν εκατοντάδες ενήλικες και αναλύθηκε η συχνότητα σωματικών και γνωστικών δραστηριοτήτων τους.
Δραστηριότητες όπως οι γρίφοι, τα επιτραπέζια παιχνίδια και η εκμάθηση μουσικών οργάνων έχουν συσχετιστεί με καλύτερη γνωστική υγεία. Ωστόσο, μία σωματική δραστηριότητα φαίνεται να ξεχωρίζει.
Σύμφωνα με τα ευρήματα, άτομα που χόρευαν περισσότερες από μία φορές την εβδομάδα είχαν 76% μικρότερο κίνδυνο να αναπτύξουν άνοια, σε σύγκριση με όσους χόρευαν σπάνια ή καθόλου. Όπως εξηγεί η ίδια, ο λόγος που ο χορός είναι τόσο ωφέλιμος είναι ότι ενεργοποιεί τον εγκέφαλο σε πολλαπλά επίπεδα ταυτόχρονα: ρυθμός, μνήμη, κίνηση στον χώρο, ισορροπία και κοινωνική αλληλεπίδραση. «Είναι άσκηση, ισορροπία, δημιουργικότητα και κοινωνική επαφή, όλα μαζί σε μία δραστηριότητα», σημειώνει.
Αν και αρκετές δραστηριότητες συνδέθηκαν με χαμηλότερο κίνδυνο άνοιας, ανάμεσα στις σωματικές δραστηριότητες ο χορός αναδείχθηκε ως η πιο αποτελεσματική.
Σε μια εποχή όπου η άνοια εξαπλώνεται σιωπηλά, τα ευρήματα αυτά υπενθυμίζουν ότι η πρόληψη μπορεί να βρίσκεται και σε απλές, καθημερινές συνήθειες — ακόμη και σε κάτι τόσο διαχρονικό όσο ο χορός.
