Κάθε χρόνο, κάθε ημέρα των Χριστουγέννων, η μνήμη μου ταξιδεύει πίσω στα παιδικά μου χρόνια. Τότε που όλα μέσα στο μυαλό μου ήταν αγνά, ζεστά και ανθρώπινα. Μικρό παιδί, η αναμονή για τον Άγιο Βασίλη ήταν τεράστια οι ώρες φαινόντουσαν ατελείωτες και οι στιγμές μαγικές. Το παιδικό μυαλό έπλαθε ιστορίες με τον Άγιο Βασίλη να ταξιδεύει με το έλκηθρό του και τους τάρανδούς του σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, να μπαίνει από τις καμινάδες των σπιτιών και να αφήνει τα δώρα κάτω από τα στολισμένα δέντρα.
Η φαντασία ξεπερνούσε την πραγματικότητα και οι στιγμές φαινόντουσαν ατελείωτες από τα μάτια ενός μικρού παιδιού. Μεγαλώνοντας διαπίστωσα ότι ο Άγιος Βασίλης δεν υπάρχει, τουλάχιστον όπως τον φανταζόμουν εγώ, αλλά δεν ήθελα να χάσω τη μαγεία των συναισθημάτων που μου προκαλούσε τότε. Με την πάροδο των χρόνων άρχισα να απομυθοποιώ καταστάσεις, και η αίσθηση ότι πρέπει να χαμογελάμε και να νιώθουμε ευφορία συχνά δημιουργούσε ανάμεικτα συναισθήματα.
Πώς γίνεται ένας άνθρωπος που αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας, οικονομικά, συναισθήματα ακόμα και υπαρξιακά να νιώθει αυτές τις μέρες γαλήνη στη ψυχή; Πώς χάνεται μεγαλώνοντας η μαγεία των Χριστουγέννων, τα λαμπιόνια, οι στολισμένες βιτρίνες και όλα όσα κάποτε μας μάγευαν, και στη θέση τους έρχεται το άγχος και η πολυκοσμία;
Κι όμως, η μαγεία δεν χάνεται. Απλώς αλλάζει μορφή. Τη θέση της δικής μου παιδικής αθωότητας την πήρε η λάμψη μέσα από τα μάτια του παιδιού μου. Κι εκείνο, που πλέον ξέρει ότι ο Άγιος Βασίλης δεν υπάρχει, θέλει να ζούμε μαζί το παιχνίδι των παιδικών του αναμνήσεων. Βάζουμε μπισκότα και γάλα από το βράδυ, ώστε ο Άγιος Βασίλης που θα έρθει πεινασμένος να πιει κάτι και από το δικό μας σπίτι. Μια συνήθεια που δεν χάθηκε με το πέρασμα του χρόνου.
Το μόνο που άλλαξε είναι οι λεπτομέρειες, εμείς στη δική μας εποχή φορούσαμε τα καινούργια ρούχα και παπούτσια, τα «καλά μας», και αγωνιούσαμε για την εμφάνιση, ενώ τώρα η χαρά βρίσκεται στο να βλέπουμε την προσμονή και τον ενθουσιασμό στα μάτια του παιδιού μας.
Έτσι, η αληθινή μαγεία των Χριστουγέννων παραμένει ζωντανή· όχι μόνο στα λαμπιόνια, τα δώρα και τα στολισμένα δέντρα, αλλά στις μικρές στιγμές που φωτίζουν τις καρδιές μας, που μας επιτρέπουν να νιώθουμε ξανά παιδί, να μοιραζόμαστε αγάπη, ζεστασιά και φως. Και ίσως, τελικά, αυτό να είναι το πιο όμορφο δώρο, να βλέπουμε μέσα από τα μάτια ενός παιδιού τη μαγεία που κάποτε ζήσαμε κι εμείς.
ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
